عاشق کشی...

وقتی نگاه می کردم
                         از گل به خار رسیدم
با خود گفتم
            پروردگارا ؟
چه فلسفه ای ست در این همسایگی 
                            و چه حکمتی ست در این بیگانگی

( مسعود فردمنش )

 

***

من چه عاشقانه تو را خواستم 
                             چه صادقانه با تو ماندم
و چه شاعرانه برایت اشک ریختم
                             و تو پایت را
روی قطره های اشک من گذاشتی 
                             و بیچاره اشک
که در شیار پای تو له شد 
                             و من باز هم تو را خواستم
دیگر غرور برای من
                             بی معنی است . . .

 

***

من از تو لبریز بودم
وقتی توی خسـتگـیهـایم گـمـت کردم

وقتی توی کوچه بی بازگشت شیدایی
عاشق کُشی ، شهـامـت شد

و تو قدّاره کِش کوچه شدی
حالا از من لاشه ای مانده

نــه دلی که بیـقـراری کند
نــه چــشــمی که چــشــم انتظــاری

و تو تیـغــت را زمین بگذار
عاشـقی نمانده است

که قدّاره کِشی!
راستش را بخواهی

هنوز هم دلم زیر اینهمه خاک
برای تو تنگ می شود

هنوز هم . . .

 

 

یک شبی مجنون نمازش را شکست

بی وضو در کوچه لیلا نشست

عشق آن شب مست مستش کرده بود

فارغ از جام الستش کرده بود

سجده ای زد بر لب درگاه او

پـُر ز لیلا شد دل پـُر آه او

گفت یا رب از چه خوارم کرده ای

بر صلیب عشق...دارم کرده ای

جام لیلا را به دستم داده ای

وندر این بازی شکستم داده ای

نشتر عشقش به جانم می زنی

دردم از لیلاست آنم می زنی

خسته ام زین عشق، دل خونم مکن

من که مجنونم تو مجنونم مکن

مرد این بازیچه دیگر نیستم

این تو و لیلای تو ... من نیستم

گفت: ای دیوانه..لیلایت منم

در رگت پنهان و پیدایت منم

سال ها با جور لیلا ساختی

من کنارت بودم و نشناختی

عشق لیلا در دلت انداختم

صد قمار عشق یک جا باختم

کردمت آواره ی صحرا...نشد

گفتم عاقل می شوی...اما نشد

سوختم در حسرت یک یا رَبت

غیر لیلا ..بر نیامد از لبت

روز و شب او را صدا کردی ولی

دیدم امشب با منی گفتم بلی

مطمئن بودم به من سرمیزنی

در حریم خانه ام در میزنی

حال این لیلا که خوارت کرده بود

درس عشقش بیقرارت کرده بود

مرد راهش باش تا شاهت کنم

صد چو لیلا کشته در راهت کنم