خدایا خستم ازین قهر و آشتی کردنای هر روزمون

.

.

.

.

.

.

.

.

.

خدا جونم بیا دیگه با هم قهر نکینم!

در قیر شب!

دیر گاهیست در این تنهایی

رنگ خاموشی در طرح لب است

بانگی از دور مرا می خواند،

لیک پاهایم در قیر شب است

رخنه ای نیست در این تاریکی

در و دیوار به هم پیوسته

سایه ای لغزد اگر روی زمین

نقش وهمیست ز بندی رسته

نفس آدم ها

سر به سر افسرده ست

روزگاریست در این گوشهء پژمرده هوا

هر نشاطی مرده ست

دست جادویی شب

در به روی من و غم می بندد

می کنم هر چه تلاش،

او به من می خندد

نقش هایی که کشیدم در روز،

شب ز راه آمد و با دود اندود

طرح هایی که فکندم در شب،

روز پیدا شد و با پنبه زدود

دیر گاهیست که چون من همه را

رنگ خاموشی در طرح لب است

جنبشی نیست در این خاموشی

دست ها، پاها در قیر شب است...

 

                                                                   «سهراب سپهری»

تنهایی...

و به تنهاییه خود می بالم!

آری تنهایی!

یعنی شکستن بلور سکوت در خلوت دل

و کنار آمدنم با خدای خویش         

و صدای زمزمهء عبادتم در کوچه های شهر تنهاییه دل می پیچد...

حدس من این است: کوچهء قلبم هنوز بارانی ست؛ نه بهاری، نه گلی،

نه بوستانی

همه اش تاریک و نم دار...    سوسوی یک چراغ کهنه و تنها ته این کوچه

نشان از ذره ای نور امید است به دستان خدا...٪‌

خداوندا! پریشانم, پشیمانم...

خدایا کفر می‌گویم، پریشانم ؛

 

نمیدانم چه می‌خواهی‌ تو از جانم؟!

 

مرا بی ‌آنکه خود خواهم اسیر زندگی ‌کردی!

 

تو مسئولی خداوندا به این آغاز و پایانم !!

 

خداوندا! اگر روزی‌ بشر گردی‌ ،

 

ز حال بندگانت با خبر گردی‌ ،

 

پشیمان می‌شوی‌ از قصه خلقت!

 

از این بودن، از این بدعت...

 

خداوندا تو می‌دانی‌ که انسان بودن و ماندن

در این دنیا چه دشوار است؟!

 

چه رنجی ‌می‌کشد آنکس که انسان است

و از احساس سرشار است…

 

خداحافظ تو!!!

---

عاقبت باید رفت عاقبت باید گفت

با لبی شاد و دلی غرقه به خون

كه خداحافظ تو . . .

گر چه تلخ است ولی باید این جام محبت بشكست

گرچه تلخ است ولی باید این رشته الفت بگسست

باید از كوی تو رفت

دانم از داغ دلم بی خبری

و ندانی كه كدام جام شكست

كه كدام رشته گسست

گرچه تلخ است پس از رفتن تو خو نمودن به غم و تنهایی

عاقبت باید رفت

عاقبت باید گفت

با لبی شاد و دلی غرقه به خون

كه خداحافظ تو . . .

یکی از شعرای خودم

این یکی از شعرای جدیدمه بچه ها

یاد آن روزها خوش، بی خبر از دنیا و نه اندوه و غمی/

سرمان گرم به مشقای شب و املا بود، دلمان خوش به رویای خوش فردا بود/

ولی افسوس که آن رویاها شده کابوس شب و تنهایی/

قلب ها سنگ، دیده ها کور و نه هیچ فردایی/

ناامید ازدنیا بیصدا همچون آه/

اشک یک عادت تلخ مثل باریدن ابر در پاییز/

دستها یخ زده و بی احساس/

خنده ها بااجبار و نه هیچ تسکینی، همه سردن بی روح/

بی خبر از خوشی و بی خبری/

همه درگیر تن اند، دور، گم از لبخند از شادی/

عاشقند بی معشوق و چه در حسرت عشق و چه در تنهایی...

آه افسوس که مرد قلب بی همدم من بی فریاد/

وکسی نشنید صدای ضجه ام بر سر قبر/

بر مزار گم این قلب صبور/

چه کنم تنهایم بی کس و بی فردا، ناایمد از همه جا/

و سکوت همدم شب، اشک همسایه چشم و غم سنگ صبور...٪

 

                                                                         شاعر: خودم

عاشق کشی...

وقتی نگاه می کردم
                         از گل به خار رسیدم
با خود گفتم
            پروردگارا ؟
چه فلسفه ای ست در این همسایگی 
                            و چه حکمتی ست در این بیگانگی

( مسعود فردمنش )

 

***

من چه عاشقانه تو را خواستم 
                             چه صادقانه با تو ماندم
و چه شاعرانه برایت اشک ریختم
                             و تو پایت را
روی قطره های اشک من گذاشتی 
                             و بیچاره اشک
که در شیار پای تو له شد 
                             و من باز هم تو را خواستم
دیگر غرور برای من
                             بی معنی است . . .

 

***

من از تو لبریز بودم
وقتی توی خسـتگـیهـایم گـمـت کردم

وقتی توی کوچه بی بازگشت شیدایی
عاشق کُشی ، شهـامـت شد

و تو قدّاره کِش کوچه شدی
حالا از من لاشه ای مانده

نــه دلی که بیـقـراری کند
نــه چــشــمی که چــشــم انتظــاری

و تو تیـغــت را زمین بگذار
عاشـقی نمانده است

که قدّاره کِشی!
راستش را بخواهی

هنوز هم دلم زیر اینهمه خاک
برای تو تنگ می شود

هنوز هم . . .

 

 

یک شبی مجنون نمازش را شکست

بی وضو در کوچه لیلا نشست

عشق آن شب مست مستش کرده بود

فارغ از جام الستش کرده بود

سجده ای زد بر لب درگاه او

پـُر ز لیلا شد دل پـُر آه او

گفت یا رب از چه خوارم کرده ای

بر صلیب عشق...دارم کرده ای

جام لیلا را به دستم داده ای

وندر این بازی شکستم داده ای

نشتر عشقش به جانم می زنی

دردم از لیلاست آنم می زنی

خسته ام زین عشق، دل خونم مکن

من که مجنونم تو مجنونم مکن

مرد این بازیچه دیگر نیستم

این تو و لیلای تو ... من نیستم

گفت: ای دیوانه..لیلایت منم

در رگت پنهان و پیدایت منم

سال ها با جور لیلا ساختی

من کنارت بودم و نشناختی

عشق لیلا در دلت انداختم

صد قمار عشق یک جا باختم

کردمت آواره ی صحرا...نشد

گفتم عاقل می شوی...اما نشد

سوختم در حسرت یک یا رَبت

غیر لیلا ..بر نیامد از لبت

روز و شب او را صدا کردی ولی

دیدم امشب با منی گفتم بلی

مطمئن بودم به من سرمیزنی

در حریم خانه ام در میزنی

حال این لیلا که خوارت کرده بود

درس عشقش بیقرارت کرده بود

مرد راهش باش تا شاهت کنم

صد چو لیلا کشته در راهت کنم

گناه عشق...

به جرم عشق حسرت شد نصيبم                                   خداوندا ببين اينجا غريبم

به ياد خاطرات عشق پاكم                                           در اين دنيا اسير دست خاكم

بگو آخر كدام نفرين و لعنت                                        نصيبم كرد اشك و آه و حسرت

اگر قلبي شكستم خاطرم نيست                                     تو مي داني شكستن كار من نيست

بگو با من چرا قهرت گرفته؟                                      گنه كردم كه حال دامن گرفته؟

به انصافت قسم، پروردگارم                                       كه جز تو با كسي كاري ندارم

من و اين بار سنگين گناهم                                        به درگاهت غمين و روسياهم

تو خود دردم بدادي مهربانم                                        كه اكنون در پي درمان آنم

صبوري مي كنم هر قدر كه خواهي                              به اميد نشان راه و چاهي

كه تا دنيا شود صحراي محشر                                    به قرآنت قسم، تا روز آخر

شب و روز التماس و اشك كارم                                 سكوت سنگ صبورم، غصه يارم...

 

                                                                                                                             سرور

 

جملاتی زیبا از بزرگان

با سنگهایی که در سر راهت میگذارند هم میتوانی چیز قشنگ بسازی.(اریک کستنر نویسنده المانی)

خدا هیچ یک از اینها که می گویند نیست .او عاشق انسان نیست بلکه معشوق اوست .ساکنی است که جهان از او در حرکت است. (ارسطو)

هوش واستعداد خود را پرورش ده ولی نه ازراه مطالعه صرف بلکه به وسیله تفکر توام با عمل تمایل اکثر فضلا به مطالعه شبیه تلمبه است خالی بودن مغزها ی خودشان موجب می شود که افکارمردم دیگر را به سوی خود بکشند هر کس زیاد مطالعه کند بتدریج قدرت تفکر را از دست می دهد. (شوپنهاور)

كسی كه شاد و خندان است همیشه چیزی برای شادمانی پیدا میكند. (شوپنهاور)

انسان سه راه دارد: راه اول از اندیشه می‌گذرد، این والاترین راه است. راه دوم از تقلید می‌گذرد، این آسان‌ترین راه است. و راه سوم از تجربه می‌گذرد، این تلخ‌ترین راه است. (کنفسیوس)

دیروز سپری شده،امروزم را دوست دارم و از فردای خود نمی هراسم. (ویلیام آلن هوایت)

مردمانی كه آرزو و هدف دارند،فقر نمی شناسند،زیرا شخص به اندازه هدفهایش ثروتمند است. (كیم وو جونگ)

هیچ چیز به اندازه افكارمان ما را گول نمی زنند. (فرانسوا لاروشفوكو)

كاش میمردم و دوباره زنده میشدم و میدیدم كه هیچ كس دور خانه اش دیوار نكشیده است. (فروغ فرخزاد)

اعتقاد به بخت و قسمت بدترین نوع بردگی است. (اپیگتت)

كسی دارای عزمی راسخ است ، جهان را مطابق میل خویش عوض می كند. (گوته)

الماس را جز در قعر زمین نمی توان یافت و حقیقت را جز در اعماق فكر نمی توان كشف كرد. (ویكتور هوگو)

بكوش تا عظمت در نگاه تو باشد،نه در آنچه مینگری. (آندره ژید)

سوال های هر كس،بیش از جوابهایش او را می شناساند. (ولتر)