وقتی نگاه می کردم
                         از گل به خار رسیدم
با خود گفتم
            پروردگارا ؟
چه فلسفه ای ست در این همسایگی 
                            و چه حکمتی ست در این بیگانگی

( مسعود فردمنش )

 

***

من چه عاشقانه تو را خواستم 
                             چه صادقانه با تو ماندم
و چه شاعرانه برایت اشک ریختم
                             و تو پایت را
روی قطره های اشک من گذاشتی 
                             و بیچاره اشک
که در شیار پای تو له شد 
                             و من باز هم تو را خواستم
دیگر غرور برای من
                             بی معنی است . . .

 

***

من از تو لبریز بودم
وقتی توی خسـتگـیهـایم گـمـت کردم


وقتی توی کوچه بی بازگشت شیدایی
عاشق کُشی ، شهـامـت شد


و تو قدّاره کِش کوچه شدی
حالا از من لاشه ای مانده


نــه دلی که بیـقـراری کند
نــه چــشــمی که چــشــم انتظــاری


و تو تیـغــت را زمین بگذار
عاشـقی نمانده است


که قدّاره کِشی!
راستش را بخواهی


هنوز هم دلم زیر اینهمه خاک
برای تو تنگ می شود


هنوز هم . . .