یه جای کوچولو واسه من و خدا

یاد آن روزها خوش، بی خبر از دنیا و نه اندوه و غمی/

سرمان گرم به مشقای شب و املا بود، دلمان خوش به رویای خوش فردا بود/

ولی افسوس که آن رویاها شده کابوس شب و تنهایی/

قلب ها سنگ، دیده ها کور و نه هیچ فردایی/

ناامید ازدنیا بیصدا همچون آه/

اشک یک عادت تلخ مثل باریدن ابر در پاییز/

دستها یخ زده و بی احساس/

خنده ها بااجبار و نه هیچ تسکینی، همه سردن بی روح/

بی خبر از خوشی و بی خبری/

همه درگیر تن اند، دور، گم از لبخند از شادی/

عاشقند بی معشوق و چه در حسرت عشق و چه در تنهایی...

آه افسوس که مرد قلب بی همدم من بی فریاد/

وکسی نشنید صدای ضجه ام بر سر قبر/

بر مزار گم این قلب صبور/

چه کنم تنهایم بی کس و بی فردا، ناایمد از همه جا/

و سکوت همدم شب، اشک همسایه چشم و غم سنگ صبور...٪

                                                                         شاعر: خودم