دفتری پاره روبرویم گذاشتم

        قلم کوچکی کنار رحل روی طاقچه بود

برداشتمش

                          بی اختیار برگ های دفتر را خط می زدم

                قلم را آن قدر می فشردم تا برگ های پاره پارهء دفتر را پاره تر کند

می دانستم با این کار به جایی نمی رسم

اما آرامم می کرد!

                                                                           می دانی چرا؟

.

.

.

آری تنهایم گذاشت...